2. Start van de Disney Cruise.

 

Het weer: zonnig, regen en bewolkt
Temp: 30°C
Aantal foto's: 240
Totaal aantal foto's: 315











Vanmorgen begon vroeg. Tenminste de ochtend in Nederland. Ik lag namelijk om 01:05 klaar wakker in mijn bed. Even rekenen en dan weet je dat je lichaam nog ingesteld staat op schooltijd. 07:00 uur in de ochtend. Ja dat had ik al verwacht dus ik blijf maar liggen en hoop dat dit nog om te keren is. En dat was het ook, ik ben uiteindelijk toch weer in slaap gevallen om om 3:30 door het gewoel van Solange wakker te worden gemaakt. Omdat deze bedden niet echt heel breed zijn en Kenneth en ik ons Kingsize gewend zijn, hadden we het plan om ieder een kind naast ons te nemen. Yentle sliep deze nacht bij opa en oma. We hadden met de meiden afgesproken dat als ze wakker zouden worden en iedereen nog sliep dat ze zich nog een keertje zouden omdraaien. Dat had Solange goed gehoord en zeer ter harte genomen. Dus ze draaide zich om, en om, en om, en om, en om, en om en........om. Krijg je het plaatje??? Dacht dat ik in een of andere attraktie terecht was gekomen. Ik heb het tot 4:00 volgehouden om me slapende te houden maar toen was het echt klaar. En als je eenmaal teken van leven hebt gegeven bij Solange dan gaat dat mondje ratelen en die houdt niet meer op. Dus om 5:00 uur was het klaar. Iedereen wakker dus de dag kon beginnen. De meiden eerst in de douche (die een heerlijke straal had en lekker warm) Kenneth en ik de koffers open maken om alles bij elkaar te zoeken. De koffer die ik helaas toch moest gebruiken heb ik helemaal leeg kunnen maken en verdeeld over de andere vier koffers. Scheelt toch weer. Ze zijn nu alleen wel wat zwaarder dan de 23 kilo die de vliegveldmaatschappijen hanteren.

Om 7:00 gingen we naar beneden om te ontbijten. Het was niet veel maar het was wel vers. We hebben er lekker van gegeten in de wetenschap dat als we straks aan boord gaan we al helemaal los kunnen gaan. 

Om kwart over 11 hadden we een afspraak met Mike om ons naar de haven te brengen. Maar Mike hebben we niet gezien. Het was Louis die ons bracht en die begon al een half uur eerder. Dat was gelukkig geen probleem want wij zaten beneden al in de lobby te wachten.

Louis kwam met een midsize bus en propte ons en onze koffers er met gemak in. Daarna reed hij naar een ander hotel om daar nog eens zes mensen met evenveel koffers op te halen en daarna naar nog een ander hotel om daar twee mensen op te halen. 

Toen die koffers erbij kwamen zaten we echt vol en kon hij niets anders meer doen dan ons naar de haven te brengen. Net nadat we de Turnpike waren opgereden werden we begroet door een flinke plensbui. Die trok gelukkig snel weg maar bewolkt bleef het toch. Louis hield wel van een beetje snelheid en trapte hem flink op zijn staart. Dus met een scheet en een zucht waren we in Port Canaveral en zagen we “de boot” liggen (Elke keer als wij boot zeggen roept oma: “het is een schip”. Je begrijpt dat dit nu dus een dingetje is geworden).

  

Wat een plaatje is het toch. Op de kont van “de boot” bungelt Dombo en in de pijp van een van de schoorstenen zie je de kont van Donald. De mede busreizigers gingen met andere rederijen. De party van twee werd als eerste afgezet en daarna waren wij aan de beurt. Het is toch wel lastig om geheel gefocust te blijven als je eigenlijk ogen te kort hebt. Wat is Disney toch geweldig wat betreft het organiseren en aankleden van hun zaken. We waren onze koffers zo kwijt en ook door alle controle punten ging het vlot. En het leukste van alles vond ik het compliment van die meneer achter de check-in Balie die ik kreeg. Toen we ingecheckt waren gaf hij me het compliment dat ik alles heel goed geregeld had wat betreft de papieren. Het was een welgemeend compliment en ik voelde me heel trots! Heel even was ik een kleine meid die nog kan groeien van een complimentje. Kenneth stond erbij en die vertelde het gelijk door aan de oudelui die daar ook nog een schepje bovenop deden. Dat was misschien niet nodig maar die eerste compliment deed een hoop goed hoor. Die regeldagen vind ik altijd flink stressvol en ben altijd blij als alles achter de rug is.

Maar dan ga je richting “de boot” en dat is echt geweldig. Wanneer je aan boord stapt word je  naam gevraagd en dan wordt er met een microfoon en geluidsinstallatie in de hal omgeroepen dat je welkom bent aan boord. Daar staat dan een kleine erehaag met Disneymedewerkers die niets anders doen dan je applaudisserend binnen welkom heten. Hoe geweldig is dat dan!! Je voelt bijna de behoefte om te gaan high-five-en.

En hier kom je echt ogen en oren te kort. Wat is het prachtig en wat is er veel te zien. Omdat we pas om 13:30 uur in onze stateroom mochten gingen we maar eerst naar boven naar “Cabana” om wat te gaan eten. Wat was er een keus!!! En wat was het lekker!!! Ook hier kijk je je ogen uit omdat alles zo ontzettend leuk gethematiseerd is.

Na het eten was het ondertussen wel tijd geworden dat we onze stateroom konden gaan zoeken en we waren wel heel nieuwsgierig geworden naar het plekje die we de komende zeven nachten onze thuis gaan noemen. En om eerlijk te zijn……..de kamer OVERTROFT onze grootste dromen. Wat een ruimte! Twee grote ramen om naar buiten te kijken, een heerlijke badkamer en genoeg ruimte om je heen om je heerlijk vrijuit te kunnen bewegen. Op het bed stond een groot welkomsgeschenk die we van Dreams Unlimited hebben gekregen.

Er zat van alles in en we werden er even helemaal stil van. Wat een verwennerij. Voor een ieder die over een Disney Cruise aan het nadenken zijn, raad ik ze echt aan. Hele goede service en gelijk respons op een mailtje en nu ook dit weer. Ook hebben we bij deze boeking onboard credits gekregen en die mogen er ook echt zijn. Onboard credits is eigenlijk geld want ze worden op je “ticket to the World-pas” gestort en daarmee doe je alles aan boord. Alle dranken die “not-included” zijn (alle alcohol houdende dranken) worden daarop berekend, maar ook alle aanschaffen die je in de winkels doet worden hierop bijgehouden en aan het einde van de cruise krijg je de rekening. Maar daar hebben wij de eerste tijd nog even geen last van.  De oudelui hebben net zo´n stateroom naast ons die ook nog eens verbonden is met een deur zodat we makkelijk over en weer kunnen lopen. Dat is wel prettig met de meiden. Om de beurt slapen ze een nachtje bij opa en oma en op deze manier is dat helemaal geen probleem.
Langzaam maar zeker werden onze koffers afgeleverd en konden we met het uitpakken beginnen. We hebben toch wel zo´n beetje alles uitgepakt om het in ieder geval weer bij elkaar te krijgen. Ik had het namelijk over drie koffers heen verdeeld zodat we nog wat zouden hebben als we een koffer kwijt zouden raken. Zocht me gisteravond helemaal gek naar allerlei zaken.

Om 16:00 moesten we verplicht meedoen met de “ Mandatory Life Boat Drill”. Wij zijn ingedeeld in sektie D waardoor we het wel heel relaxed hadden. We moesten verzamelen in het theater en konden lekker relaxed in de stoelen zitten.

De cruisemember die vlak voor ons stond hoorde ons praten en vertelde dat ze ons kon verstaan als we wat langzamer praatte want zij kwam uit Zuid Afrika en begreep dan prima wat we zeiden. Even later gaf een vrouw achter ons aan dat ze ons goed kon verstaan maar zelf geen Nederlands sprak. Dit kwam door haar ouders want die waren geëmigreerd uit Nederland toen zij 12 jaar oud was naar Amerika. Voor de meiden was dat toch wel even een eye-opener want die hadden ´s ochtend nog geconstateerd dat je gewoon alles tegen elkaar kon zeggen want de mensen om je heen verstonden je toch niet. Dat hadden ze ontdekt toen ze tijdens het ontbijt een basketbal team tegen kwamen waarvan sommige wel hele bijzondere sokken aan hadden. Er was er zelfs een die groene sokken met roze en gele stippen had en de opmerkingen waren niet van de lucht. In het theater hadden ze niets verkeerd gezegd hoor, ze hoefde zich nergens voor te schamen maar het deed hun toch wel doen beseffen dat ze toch moeten opletten met wat ze tegen elkaar zeggen. Hahaha

Na deze “life-boot zonder een life-boot in zicht- oefening“ gingen we weer op pad. Er was een Sailing Away party op Deck 11 bij het zwembad. Heel leuk opgezet. Ook nog even gekeken en gefilmd hoe “de boot” de haven uit voer maar dat was toch iets minder spectaculair dan in Miami twee jaar geleden. De haven van Port Canaveral zal naar mijn idee nooit een schoonheidsprijs gaan winnen. Weinigs mooi aan. Maar ach, er zullen vast nog wel andere mooie havens komen deze reis.

Toen weer terug naar de kamer om ons te verkleden voor het diner. Wij hebben de zitting van 5:45. Ieder restaurant heeft twee zittings en ze zitten dan echt bom-vol. Die mensen die daar werken krijgen het echt niet voor niets hoor want die lopen echt hun benen uit hun lijf. Vanavond moesten we naar de Royal Garden. Wat is het toch leuk als je elke keer iets van Disney ontdekt. Prachtig reliëf op de randen van de borden versiert met de koets van Assepoester. Het mandje waar het brood in komt is ook diezelfde koets.

Aan de kinderen wordt er al bij voorbaat gedacht want die hebben zelfs hun naam op een dekseltje over hun waterglas staan. Het attente zit ook echt in de kleinste zaken. Onze obers zijn twee mannen die nu elke avond mee reizen naar een ander restaurant. Dat is toch wel heel grappig. We gaan in drie restaurants eten, eten altijd aan tafel 88 en hebben altijd twee dezelfde obers aan onze tafel. Zij reizen deze week gezellig met ons mee.

Alleen toen kwam de man met de hamer langs en kreeg Solange er flink van langs. Ze was natuurlijk vanochtend heel vroeg wakker geworden en trok het gewoon niet meer. Ze had niet veel honger maar nadat ze haar Minnie-hamburger had gegeten viel ze op haar stoel in slaap.

Daar doet ze dan ook helemaal niet moeilijk over. Het toetje heeft ze niet eens gehaald. Eigenlijk was het plan om met zijn alle naar de theatershow te gaan kijken maar daar zijn nu Kenneth, Yentle, Corrie en Bert naar toe en ik zit met twee slapende meiden dit verslag te typen. Als het goed gaat kan ik het namelijk vanavond nog online zetten. Kenneth heeft toch internet nodig voor zijn werk. Het zit hem niet lekker als hij niet zo nu en dan even kan kijken wat er allemaal speelt en loopt. Dus daarvoor wilt hij toch op internet gaan. Nou dan kan ik makkelijk ook even meeliften met mijn blog, TOCH??? Ik zorg dat ik alles getyped heb in Word en kopieer/plak het zo over en zend het de ruimte in. Dat kost heus niet zoveel minuten hoor en hij heeft er toch 100 gekocht. Het is dus voorlopig tekst zonder foto´s. Wanneer we in de villa zijn met de gratis Wifi zal ik ze er gelijk bijplaatsen want dat maakt het lezen toch net iets gezelliger.

Nu zit ik hier te vechten tegen de slaap maar voel dat ik flink aan het verliezen ben. Het was vanochtend toch wel heel vroeg en ik ga echt zo mijn ogen dicht doen. Iedereen die reakties hebben geplaatst wil ik bedanken. Het is toch echt even een duwtje in de rug om nog even door te zetten.

Voor morgen hebben we een zee dag op het program staan en een bezoekje aan het Bibbedi Bobbedi Boutique staan maar bovenal………blijven we CALM

1.Toen wij uit Amsterdam vertrokken.

Het weer: Nederland: bewolkt en  regen. Washington: zonnig
Temp: Nederland 5°C Orlando 28°C
Aantal foto's: 75
Totaal aantal foto's: 75











De wekker ging vanmorgen om 5 uur en ik moet zeggen dat ik nog een redelijk nachtje achter de rug heb ook. Ik ben wel een aantal keren wakker geschrokken maar kon wel weer in slaap komen. Normaal gesproken lig ik de nacht voor vertrek klaar wakker de uren te tellen die ik nog zou kunnen slapen als ik nu in slaap zou gaan vallen. Maar vanmorgen schrok ik wakker van de wekker. Ik was wel gelijk klaar wakker en dat heb ik anders nooit. De meiden waren ook zo wakker en kwamen snel uit hun bedden om zich gelijk aan te kleden en tanden te poetsen.

Om 6:05 vertrokken we van huis. Het was een probleemloze rit naar Schiphol maar toen we op P3 wilden parkeren werden we doorgestuurd naar P4. P3 was bijna vol en die plekken die nog over waren wilden ze vrij houden voor mensen die vlogen met Transavia of Arkefly! Dus wij staan nu nog verder in de polder (naast Berta 36 en Willem 4 hahahaha). Inchecken ging redelijk soepel. Ik had alles al via de computer ingevoerd maar nu moest je toch bij zo´n gele paal al je paspoorten scannen en alles accorderen. Om dat voor 7 mensen achter elkaar te doen is toch nog wel even een dingetje maar daar kwamen wel de boarding passen zonder problemen eruit. Toen moest je toch weer in rij gaan staan om de koffers in te leveren. Ook dat ging vrij rap.

De douane was weer geen probleem met Mea. Er werd niets gevraagd en dit keer heb ik mijn map gewoon in mijn tas laten zitten. Als hij vragen had was het snel genoeg gepakt. Maar er kwamen geen vragen en we wandelden vrolijk door. Eenmaal “binnen” gingen we lekker eten en moeders kocht nog een lekker luchtje voor zichzelf. Ik heb nog drie flesjes in de verpakking staan dus ik sla nu maar even over. Eerst die andere maar gaan opmaken.

Nadat alles was ingeslagen liepen we op ons gemak naar E2. Die was wel weer aan de andere kant dan twee jaar geleden maar gelukkig wel aan het begin van de pier. Er stond al een vliegtuig en het was er al behoorlijk druk. De meiden gingen aan de slag om foto´s te maken van het vliegtuig en Kenneth had flink commentaar op de omvang van het vliegtuig. Die was toch wel wat klein. Maar na een klein kwartiertje werden de luiken dichtgegooid, het vliegtuig aangekoppeld en werd hij achteruit geduwd. Blijkbaar was dit toch niet ons vliegtuig. Hahahaha Gelijk daarna kwam wel ons vliegtuig (die blijkbaar om de hoek had staan te wachten) en die was wel wat groter van formaat. Kenneth ook weer tevreden en kreeg weer wat meer vertrouwen in de overtocht.

Ondertussen was het wel gaan regenen. De Security check en het boarden ging heel vlot maar toch hadden we behoorlijke vertraging want we zouden eigenlijk om 11:15 de lucht in gaan maar dit werd uiteindelijk 11:51. Dezelfde cijfers alleen in de verkeerde volgorde. De captain gaf aan dat hij zijn best ging doen om dit een beetje goed te maken maar verwachtte toch ook een beetje ruig weer. En dat heeft hij waargemaakt. We landen om 13:50 uur en dat was zelfs nog 10 minuten voor de oorspronkelijke tijd.
En het blijven acht uren die je moet uitzitten. De films waren okee, het eten was warm (en daar was alles mee gezegd) en de laatste snack heb ik nog drie keer terug gekregen. Ik weet niet wat het is maar de landing ging niet echt soepel. Weer niet. We hebben nu drie keer een heenvlucht gehad naar Washington maar die is alle drie de keren niet echt vlekkeloos verlopen. Dit keer gingen we op en neer alsof we in een achtbaan zaten. We hadden allemaal wel een flinke eetlust opgebouwd dus toen we een half uur voor de landing een warme snack kregen die wel wat weg had van een tosti maar dan flink vet gingen we daar allemaal op los. Die is dus tijdens de achtbaan landing drie keer omhoog gekomen en toen we op het vliegveld stonden had niemand meer honger. Iedereen was een “beetje misselijk”.

De douane op Washington Dulles ging echt razendsnel!! We kwamen bij de eerste hindernis en daar gingen we bijna zonder te remmen doorheen. Ook hier werd er niet naar Mea omgekeken en vond nog steeds niemand het vreemd dat zij bij ons was met als enige een andere naam. Gelukkig maar want dat is toch wel een stress momentje voor mij. De koffers kwamen gelijktijdig al van de lopende band dus dat was gelijk op de karren laden en weer door naar de volgende lopende band. Even een kleine bobbel van een andere douanebeambte maar ook daar gingen we met gierende banden. Dit keer werden we er niet uitgepikt door een of andere bijziende douane beambte die wel hele goeie ogen moet hebben om door die bril heen te kunnen kijken. Het was stil en het bleef stil. Op naar de volgende checkpoint. Deze kost over het algemeen het meeste zweet want daar moeten de schoenen uit worden getrokken, riemen uit de broeken en alle elektronica uit de tassen. Dit alles in een tempo die voor volwassenen alleen al een uitdaging is.  Als daar dan nog drie kinderen bij komen kijken die je ook nog eens met de allerbeste bedoelingen willen helpen (van de wal in de sloot) dan krijg je daar echt klotsende oksels. Maar ook daar was het niet echt druk en we gingen nog vrij snel naar de trap en naar de gates. Even op het grote bord gekeken waar we moesten zijn en natuurlijk zaten we in de D-sectie. D29 om precies te zijn!! Drie stappen verder en we stonden weer buiten want we waren echt aan het einde van de pier. Wat een “pokke” eind is dit toch lopen zeg. Enerzijds ben je blij dat je even je benen kan strekken want je hebt net 8 uur op je gat gezeten en die verlang wel weer naar een beetje bloedsomloop maar anderzijds ben je toch ook wel een beetje moe hoor en het is echt een HEEL EIND LOPEN!!!! Want toen we bij de gate aankwamen was het 15:00 uur maar dit was toch wel 21:00 uur in Nederland. 

De kinderen waren weer geweldig tijdens de vlucht maar ook bij de gate. Het zijn lieve rustige kinderen die andere mensen niet tot last zijn. Op een gegeven moment loopt het toch voorbij hun bedtijd en dan moeten ze het toch maar gezellig vol houden. En dat lukte heel goed. Op een gegeven moment kwam bij de gate toch wel weer de lekkere trek terug dus gingen ze met hun vader op jacht naar donuts.

De tweede vlucht was maar 2,5 uur en die hebben de kinderen en Kenneth voornamelijk slapend doorgebracht. De meisjes waren echt heel moe. Niet zo gek natuurlijk want op het moment dat ik dit aan het typen ben waren ze 22 uur wakker geweest. Dus die uurtjes hebben ze lekker meegepikt en Kenneth....die had het de afgelopen dagen nog zo druk dat het hele late avondje/nachtjes waren geworden dus die had ook nog wat in te halen.

De landing ging de tweede keer weer heel soepel en ook het bagage ophalen verliep zonder problemen. Toen werd het weer even spannend met het hotel. Er zou een shuttle bus zijn. Na eerst even rondgekeken te hebben ben ik het toch maar gaan vragen waar die bus stond. Wat bleek, we moesten ze bellen en dan zouden ze komen. Dus gauw het boek weer uit mijn tas waar alle papieren in zitten en gaan bellen. "We komen eraan hoor. U moet staan bij B3. Nou dat was dan mazzel zeg, we stonden bij B36. Dus dat werd weer een flink eindje lopen. Lekker hoor op dat tijdstip van de reis.

Het was even wachten maar toen kwam er een busje die ons naar het hotel bracht. Daar aangekomen hadden ze nog een verrassing voor ons in petto. De lift is kapot maar ik heb het wel geregeld dat u op de eerste verdieping slaapt. Het probleem was alleen dat de eerste verdieping in Amerika "second floor" heet dus wat deden de mannen (die toch al de pest daarover in hadden). Hub! alvast beginnen met de koffers, de kamernummers zouden ze wel al horen. En ja hoor, til ze allemaal naar de TWEEDE verdieping....... Ik moet zeggen dat dit toch wel even een dieptepuntje was in de stemming.

Maar we zijn er. We gaan nu ons klaar maken voor de nacht. Het is hier nu 21:15 uur en dus helemaal niet laat maar wij gaan toch naar ons mandje, wetende dat het morgen weer heeeeeeel vroeg dag is.
Maar.........we blijven CALM

We zijn er klaar voor!

Na 540 dagen te hebben gewacht is het nu eindelijk zover!!

De laatste zaken zijn ingepakt, de allerlaatste zaken komen morgenochtend vroeg nog. Het is weer zo harteloos om onder het mom "we pakken alles in" nu ook de meiden zonder hun slaapknuffels te laten slapen. Het in slaap vallen is al een heel gedoe want ze zijn nu zo enthousiast dat ze echt hyper in hun bedden liggen. Je zou denken dat ze het nu niet meer zo spannend vinden want ze zijn al eens eerder geweest en hebben het allemaal al meegemaakt. Maar niets is minder waar. Het is misschien omdat ze nu ook alles wat  bewuster mee maken. Ze worden toch ouder en zijn er ook veel meer bij betrokken en mee bezig. Maar alles in dus klaar. Ik heb mijn lijstje klaar liggen met zaken die ik nog moet nalopen omdat ik 's morgens niet echt op mijn scherps ben en zeker niet op dat tijdstip in de ochtend. We gaan namelijk wel heel vroeg op pad. Om alle ellende voor te zijn met het verkeer richting Schiphol. Ook moeten we de auto parkeren bij P3 en met de Schipholbus naar de terminal. Om dit alles zo relaxed mogelijk af te werken gaan we ruim op tijd weg. Ontbijten doen we weer op Schiphol net als twee jaar geleden.

De afgelopen week stond nog vol met allerlei zaken. Pleegzorg/Jeugdzorg zaken, kijkavond van de Kunstweek van school en zelfs een spontane musical. Op woensdagavond zijn Yentle en ik nog samen naar "Hema, de musical" geweest .Wat een hilarische musical. Hij is echt geweldig!!!
En wat nou Koningslied........Dit Koninginnelied is VEEL leuker!!

Ook kreeg ik nog even een groot schrikmoment op maandagavond toen ik een mailtje vond van Tix.nl met een flight change!!! Ik durfde hem in eerste instantie niet te openen maar het viel gelukkig reuze mee. Het was zelfs voordelig voor ons. We vertrekken 10 minuten laten uit New York richting Amsterdam. Dat is nu al de tweede keer dat we een flight change voor die vlucht kregen en twee keer kwamen er 10 minuten bij. Om eerlijk te zijn vind ik dit helemaal niet erg want deze overstap was wel heel erg krap. Volgens die vrouw van Tix.nl was het allemaal heel goed haalbaar maar in eerste instantie was de overstaptijd 1:38 uur. Daar kreeg ik het wel een beetje benauwd van hoor. Het hoeft ook helemaal niet aan ons te liggen maar als het vliegtuig een half uurtje later vertrek dan zitten we al met een probleem. Maar nu zitten we aan een overstaptijd van 2:01 uur. Vooral die ene minuut zal het gaan doen hahahaha. Maar iedere minuut kan tellen dus ik ben blij met elke die ik heb. Voor diegene die ons willen volgen wanneer we de grote plas over vliegen zijn dit de vliegnummers.

Het 24 uur van te voren online inchecken is gelukt maar natuurlijk moeten we op Schiphol opnieuw inchecken om onze boarding pass-en te krijgen en de koffers af te leveren. Kan niet zeggen dat we geweldige plaatsen hebben voor de eerste vlucht want we zitten in het middengedeelte en de meiden vinden het toch altijd wel fijn als ze bij het stijgen en landen naar buiten kunnen kijken. Maar we zitten wel bij elkaar en dat is toch ook al iets. De tweede vlucht zitten we wel bij de raampjes.

Nu zit ik alleen nog op een mailtje van Dennis (onze verhuurder van de villa) te wachten want die had aangegeven dat de alarmcode van de villa verandert zal veranderen.

however the alarm company is scheduled to come out next week and change the code so I will send you a follow up email once the new code has been activated.

Toen ik hem van de week een mailtje stuurde dat ik nog steeds de code niet van hem had gehad kreeg ik: 

Sorry for not getting back to you sooner, the alarm company had a problem with their scheduling and has rescheduled so I don't have the new code yet. I was waiting for this to take place before emailing you however I should have kept you update. As soon as the new code is in place, I will send you an email. I assume you will have email access during your travel.

Heel lief en aardig maar ik weet niet helemaal zeker dat ik email heb tijdens "our travel". Het streven is er wel hoor want dan kan ik ook mijn blog lekker bijhouden maar dat ligt toch ook wel aan Disney. Wat gaat die rekenen voor het internet gebruik aan boord??? Maar het gaat vast goed komen. Anders heb ik nog het telefoonnummer van zijn management property compagny en die zal ons ook wel kunnen helpen. Toch vind ik het regelen dit keer toch een stuk minder makkelijk gaan dan de voorgaande keren. Nou werd de eerste keer grotendeels door andere geregeld. De tweede keer deed ik wel al meer zelf maar ook toen gaf ik sommige zaken nog uit handen. Dat heb ik deze keer helemaal niet gedaan. Alles heb ik nu zelf geregeld en ik moet zeggen dat het toch wel een beetje met wat  "hik-ups" gaat. Niet alles is even soepel gegaan. Nu voor vertrek is alles wel geregeld en op zijn plek gevallen. Maar toch!!! Het had wel wat makkelijker kunnen gaan. Het geeft me een "unheimisch"gevoel.

Dit is de laatste blog vanuit Nederland. De volgende zal vanuit Orlando komen en die hoop ik nog te kunnen plaatsen voordat we aan boord gaan. Dat zal vast lukken gezien het tijdstip dat de meeste Florida -gangers de eerste nachten wakker worden. Het is alleen de vraag of het hotel de beloofde Free -WiFi waar maakt. We zullen het gaan zien. Ik probeer tijdens de reis al het nodige te typen dus veel werk zal het niet hoeven te zijn. Maar tot die tijd...... Blijven we CALM!!!

nog vijf nachtjes slapen

De laatste week is ingegaan. De spanning stijgt toch wel behoorlijk hier in huis. De meiden kijken er naar uit om te gaan. Een kind heeft wel iets meer last van alles wat er achterblijft dan de andere twee maar ik denk dat dit allemaal wel mee zal vallen als we er eenmaal zijn. Yentle is de danseres in het gezin en die vindt het toch wel een ding dat ze zoveel lessen mist. Ze danst 12 uur in de week Ze zijn zich op de dansschool aan het voorbereiden voor een grote show van 8 voorstellingen en nog niet alle dansen waar zij aan mee danst zijn al helemaal uitgewerkt. Nu gaan ze verder zonder haar en dat vindt ze toch wel heel lastig. Ze is druk bezig met vriendinnetjes of zij die dansen kunnen opnemen met hun telefoon zodat zij ze in Amerika al een beetje kan oefenen. Mij benieuwen of dit ook echt gaat lukken maar ze probeert het in ieder geval. Ik ben ook iets aan het proberen maar of dit gaat lukken is nog de vraag.

De koffers zijn voor 90% ingepakt en we zijn tot de nare conclusie gekomen dat het toch 5 koffers voor de heenreis gaat worden. En dit is niet omdat ik het niet in 4 koffers kon krijgen. Maar één koffer weegt van zichzelf al 9 kilo en toen die kleinere koffer daar in kwam toen zaten we ineens op 29 kilo!! Ja, dat gaat hem dan niet worden. Dus was verschuivingen en een vrij lege koffer verder komt het op vijf koffers. Iets meer slepen met koffers op Schiphol, iets meer proppen in de auto's maar dat gaat vast goed komen. We gaan heen dus met vijf koffers, drie handtrolley's, een grote handtas (beter bekent als het zwarte gat of de handtas van Hermelien Griffel, wat daar allemaal niet in gaat!!! hahaha), een laptop tas en een camera tas. Op de terugweg hebben we zes koffer, vier handtrolley's, diezelfde grote handtas, laptoptas en camera tas.

Wat betreft techniek en andere zaken gaat er ook genoeg mee. Een spiegelreflex camera, een video camera, een onderwater camera, een compact camera, een laptop, twee Ipads, drie Ipods, twee Iphones, 3 Nintendo DS en een Samsung Galaxy III. Dat vereist natuurlijk ook het nodige aan kabelwerk aan opladers dus daar alleen al was Kenneth een halve dag mee bezig om alles uit te zoeken en in te pakken. (Voor inbrekers.....zoals je kan lezen hebben we heel veel waardevolle zaken bij ons, je kan rustig ons huis overslaan. Er blijft niet veel achter).

We gaan echt weer alles uit deze vakantie proberen te halen wat er in zit. We hebben weer een flink schema maar die is natuurlijk niet in steen geschreven. We zijn flexibel en als het een dag anders loopt dan gepland dan is dat ook goed. Het belangrijkste is dat iedereen het naar zijn of haar zin zal hebben en dat we weer met bergen geweldige herinneringen naar huis komen.
We blijven CALM wat er ook gebeurd. Nog even wachten .....maar we blijven "calm"

nog TWEE weken

Vandaag over twee weken zijn we op Schiphol. Op dit moment zullen we door de douane heen zijn en al richting de gates. De pre-stress voel ik weer opkomen. Kenneth heeft al weer de opdracht gekregen om de koffers te gaan halen. Ik wil de lijst met handbagage al een beetje gaan afwerken en ook al kleding gaan klaarleggen.  Als het even kan dan ga ik toch weer voor een koffer in een koffer (scheelt ruimte)

Ik herken de symptomen alweer. De kriebels en stress strijden om de eerste plek. De plezierige kriebels zijn vaak overdag aanwezig maar 's nachts voel ik de stress alweer opkomen. Ik check mijn lijstjes, check ze de volgende dag weer en maak een notitie naar mezelf om de volgende dag nog even alles langs te lopen. Natuurlijk weet ik best dat dit grote onzin is want wat ik vergeet kan ik best daar kopen en dat wat ik vergeet zal vast niet zo bijzonder zijn. Al had ik tijdens de eerste keer mijn rijbewijs vergeten wat toch best wel even een ding was bij de autoverhuur. Maar daar heb ik NATUURLIJK van geleerd!!!! Mijn rijbewijs zal ik niet vergeten maar nu word ik zenuwachtig voor al die andere belangrijke documenten.

De verklaringen voor Mea heb ik ook al weer in huis al zijn die nu niet zo uitgebreid als twee jaar geleden. Toen had jeugdzorg iets meer geld en kon ik ook de uitspraak van de rechter in het Engels vertaald krijgen. Dat potje is dus helemaal opgedroogd en heb ik nu alleen een verklaring in het Engels waarop staat dat we haar mee mogen nemen. Ik neem wel alles van twee jaar terug ook mee. Twee jaar geleden heeft er niemand naar gekeken maar zoals eerder gezegd. Succes in het verleden geeft geen garantie voor de toekomst. Better safe than sorry. Beter mee verlegen dan om verlegen. hahahahaha

De laatste betaling is gedaan voor de villa en de code's zijn binnen om op de gated community Sunset Lakes (klinkt wel een beetje als een bejaardenhuis hahahaha) te komen. De codes voor "the key box" en het alarm ook dus als het goed is komen we binnen. Ook heeft hij ons het adres en een route beschrijving gegeven van de dichtstbijzijnde Publix en Walmart dus de eerste boodschappen kunnen we gelijk onderweg doen.

Mijn buikpijn van Mike (Laura's Shuttle) is gelukkig ook weg. Hij is uiteindelijk toch zijn belofte nagekomen. Te vertrouwen is hij naar mijn idee nog steeds niet maar wat er nu nog gebeurd is op te lossen. Hij zal ons in ieder geval naar de haven brengen. Of hij ons komt ophalen is nog maar de vraag, maar daar ga ik me nu niet druk over maken. Als hij niet komt, dan is er een oplossing voor handen waar ik zeker wel mee kan leven. We zullen het gaan zien. Ik ga me er nu in ieder geval niet meer om druk maken.

Het motto van deze vakantie is

We gaan er weer ontzettend van genieten. Aan de plannen zal het niet liggen. We hebben ideeën zat. Ben heel benieuwd of het allemaal haalbaar zal zijn. Er zijn genoeg shop momenten voor de dames en de mannen en kinderen hebben daarvoor in de plaats ook hele leuke dingen op stapel staan. We hebben er zin in, zo ontzettend veel zin in.